De eerste keer dat iemand mij “productie engineer” noemde, keek ik automatisch om me heen. Wie bedoelde hij? Ik was toch process engineer? Of hoorde ik inmiddels bij operations? Ik stond in de controlekamer, veiligheidsschoenen aan, helm onder de arm, en een installatie die zich niet gedroeg zoals hij dat op “Papier” altijd zo keurig had gedaan.

Op papier wist ik precies hoe het proces werkte. Warmteoverdracht, verblijftijd, reactiesnelheid – ik had er nachten over gelezen, gerekend, modellen gebouwd, rapporten geschreven. Vijftien jaar lang was mijn wereld gevuld met P&ID’s, ontwerpspecificaties en vergaderzalen. En toen stond ik daar ineens. Tussen operators die het proces niet uit boeken kenden, maar uit geluid, geur, trilling en ervaring.

“Hij loopt onrustig,” zei één van hen.
Geen getal, geen historische data, geen grafiek, enkel een trend, fluctuaties aan parameters. Gewoon: onrustig.
En eerlijk? Hij had gelijk.

Dat was het moment waarop ik besefte: dit is een andere realiteit. Hier wordt techniek niet alleen berekend, maar beleefd.

Geen process engineer meer, nog geen operator

Mijn functietitel veranderde, maar mijn identiteit liep achter. Als productie engineer zat ik ineens in een tussenruimte. Niet meer de ontwerper op afstand, maar ook niet degene die aan de knoppen zat. Ik was de vertaler geworden. Tussen schema en staal. Tussen theorie en praktijk. Tussen managementtaal en de nuchtere observaties van de ploeg.

En precies daar begon mijn leerproces opnieuw.

Ik kwam met berekeningen. Zij met verhalen.
Ik met aannames. Zij met uitzonderingen.
Ik met “in theorie zou…”. Zij met “ja, maar als hij warm is, doet hij altijd dit”.

En langzaam leerde ik dat beide waar zijn.

BENIEUWD NAAR MIJN VOLGENDE BELEVING? Lees mijn blog van volgende week.

Door Ing. Therma – Production Engineer